كلبه ي برفی من

هوالمحبوب

121

در باب بیصدایی لحظه ها : راه

یک آسمان ابری

قطره های افسونگر باران

دو ردیف درخت پاییز زده

برگهای رنگارنگ و ساکت

یک جاده برای رفتن

حال تمام خواستنی ها را خواسته ام

...

Image and video hosting by TinyPic

 

در باب رسیدن به حق :  برگزیده از( چهار فصل عشق) منوچهر ترابی

عذاب خلق کجا؟! – مرگ!

       

جزای حق کجا؟! – حیات!

وقتی فاعل ازلی و ابدی ات،

                  -  خالقت –

                              احد؟!

وقتی پیام حق آورت،

       

                  -  رابطت –

                              احمد؟!

وقتی جلودارت،

        

                  - فرمانده ات –

                                   همای رحمت؟!

 

می دانستی؟!

        

                       -  شاهد لقای « احد » ی؟!

می دانستی؟!

                       -  باید کشی، بار امانت را تا به حضرت دوست؟!

می دانستی؟!

                       -  در « خواستن » در تضاد با خواستنی؟!

راه به « احد »

                 -  با « احمد » –

همانند « همای رحمت » است،

- نقش چهارم، 

شهادت؟!

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

دو باب آوردم اما چقدر متفاوت !

یکی زمینی و خواسته ی من خاکی دیگری آسمانی و ژرفی خلقت ! و من (که هنوز من را می گویم) در ابتدای همان جاده به باران ، به سکوت ، به برگهای رنگین به افسون طبیعت می اندیشم و چقدر دورم از نوشته های چند سطر بعدی و چه تضاد وحشتناکیست بین این دو باب ! و من هنوز منم هنوز من را جدا نکرده ام از من ! هنوز رفتن را نمی دانم ! باید دانست ؟ مگر دانستنی ست ؟ باید رفت ! از کجا به کجا ؟! نه سمت مهم هست و نه مسیر ! مهم است ؟! تنها نباید ماند ! ماندن ؟! آن هم زیبا نیست ؟! آن هم مرحله ای برای رفتن نیست ؟! دانستنش را می دانم یا غفلتش را ؟! ...

پنجره را دمی می گشایم و سطح صورتم پر از اکسیژن ناب می شود ! چه ازدحام زیبا و پاکی پشت پنجره داشتند ذره های اکسیژن ! چه بی دریغ نشستند صورت بی صدای من ! کمی بالاتر آنجا که قاب پنجره تنها یک مربع از آسمان را اجازه ی دیدنم می دهد تکه ای ابر در حرکت است ! نه در ماندن ! و رهاتر از هرچه می شناسم سبک و زیبا پر گشوده است تا برود تا برسد اگر نرسد چه ؟! همین رفتن هم زیباست همین رفتن هم رسیدن است ! ابر هم گاهی می ماند ! ماندنش هم رفتن است ؟!

آه که چقدر پیچ و تاب خوردم میان این واژه های سرزده و ناگهانی !

      یا رب بیاموزمان سادگی را مهربانی را ! و یاریمان بخش یاد جمیلت را غافل مشویم !

نوشته شده در ۱۳۸٥/۸/٢۳ساعت ۱٢:۱٦ ‎ب.ظ توسط پریا نظرات ()


Design By : Pichak