كلبه ي برفی من

     سلام .. می نویسم از همه چیز و از هیچ چیز (داره برف می یاد و من از اول عاشق این شگفتی زیبای طبیعت خالقم میشم) اومدم به کلبه ی برفیم .. بعد از مدتها .. اول از همه از همه دوستای خوبم که به یادم بودن و تو وبلاگاشون مدتیه خط خطی نکردم ممنون و معذرت.

اونقدر به آرامش کلبه احتیاج داشتم که نفس نفس زنون خودمو رسوندم . راه پر از برف بود ، به زحمت در چوبی کلبه رو باز کردم دستام از سرما کرخت و سرخ شدن.. رادیوی تک موج روی طاقچه پر از گرد  و غبار شده و دیگه آهنگ خوابهای طلایی رو تکرار نمی کنه ! باید درستش کنم ...

گل شمعدونی که قهر قهره ! اصلا نگام نمی کنه ..

کار ، درس ، جابه جایی .. باعث شد مدتی نتونم اینجارو گردگیری کنم (چند باری هم اومدم اما فرصت کم بود و زود برگشتم بی اینکه ردپایی از خودم به جا گذاشته باشم)

روزمره های جامعه

امسال موج سرما کشور رو حسابی غافلگیر کرد تو شهر من دمای هوا به ۳۰- هم رسید که سالهاست بی سابقه بود.. اما سرما فقط سرما نبود خبرهای بد یخ نزدن بلکه جاری تر از قبل به گوش رسیدن..

 سرما –  گا ز – انتخابات

چه ربطی بین این سه کلمه ست ؟ وقتی گاز هست انتخابات سرده ؟ وقتی گاز نیست سرما از انتخاباته ؟ وقتی سرده از پدیده ی انتخابات میشه به عنوان گاز استفاده کرد؟ شایدم اگه سروصدای انتخابات رو با گاز خفه کنیم سرما از یاد بچه های سرما خورده بره! چی به چیه ؟!!!!

از انتخابات مجلس حرفی به میان نمی آورم نگرانی من کودکیست .. پسرکی ست .. مظلومکیست .. پارسال همین موقع ها بود که دیدمش شایدم بار اول قبلتر بود و من دیده بودم و ندیده بودمش! خلاصه سال گذشته همین موقعها بر تلی از اشک و آه او را شناختم .. پسرکی که روزنامه می فروخت و از سرمای هوا می گریست ، بهانه اش به غارت رفتن اندک پولی بود که از فروش روزنامه به دست می آورد . امسال بار دیگر دیدمش کیف کهنه ای زیر اندازش بر توده های برف و یخ بود و رو اندازش تکه پارچه ای که بسیاری آقا زادگان آن را جهت پاک کردن کفششان هم مناسب و لایق نمی دانند! نگرانی من انتخابات نیست ، رد صلاحیت ها هم نیست ، دغدغه ی شناختن کاندیدا ها را نیز ندارم ! مرا چه مربوط ! وقتی نگران پسرکی هستم که حتی مطبوعات سیاسی در دستانش فغان می کنند ، می گریند ، زجه می زنند ! مقاله هایش چه نوشداروییست برای دستان کوچک و بیمار کودک بی سر پناه سرزمین من L وای بر آن مقام بلند پایه ای که از زبان ملت من صادرات گاز  به هند و چین را افتخار اعلام کرد!  و تفاوتی که من از سال پیش تا به امسال در وجود پسرک می بینم چیزی جز بلندتر شدن قامتش و عمیقتر شدن اندوهش نیست...

از دوستی هدیه ای گرفتم برای سال ۱۳۸۷ که هنوز نیامده است . سالنامه ای کوچک با برگهای کاهی ولی لبریز از سخن ها و نکته های شگفت آور .  جملات پشت جلدش را با هم بخوانیم : «  دختران روستا به شهر فکر می کنند، دختران شهر در آرزوی روستا می میرند، مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند، مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند. پروردگارا ، کدامین پل ، در کجای جهان شکسته است که هیچ کس به خانه اش نمی رسد ؟  »

برای تو که سالهاست می شناسمت و روزهاست که ندیدمت برای تو ندای خوبم :

ندایی دوست مهربونم می دونی که چقدر دلتنگتم ، نکنه این همه دوری تداوم داشته باشه ، نکنه قاصدکا خبر دلتنگیمو بهت نرسونن ؟ نکنه تو این برف و سرما قلبم از ندیدنت یخ بزنه ؟ هر جا هستی ، همیشه مراقب خودت باش ریحون بنفشه ی پاکم . خدا پشت و پناهته خواهر گل من .

هوالمحبوب

121

سلام . قبل از هر چیز خجستجه سالروز میلاد بانوی آب و آیینه حضرت فاطمه (س) ، روز زن و روز مادر رو بهتون تبریک می گم . خدا سایه ی همه مادرها رو روی سر بچه هاشون حفظ کنه و مادرانی رو که از این دنیا پر کشیدن بیامرزه و به فرزندانشون صبر بده  . الهی آمین . هیچ جمله ای در خور وصف مقام و صبر و زیبا یی ات نمی یابم مادر... براستی که بهشت زیر پای مادران است قدرشونو بدونیم . مادر بودن کار خیلی سختیه ! 

        با عجله اومدم تند تند کلبه ی برفی رو گردگیری کردم و قبل از اینکه زیر برفا مدفون بشه به  دادش رسیدم . گفتم نکنه مهمونی رهگذری بیاد و ببینه کلبه پر از گرد و خاک شده ! 

باب اول :

مدتی پیش وقتی تو دنیای خودم بودم و قدم زنون از کنار پیاده روی شلوغی رد می شدم پسر بچه ای رو دیدم که فال می فروخت دو سه قدم ازش گذشتم ولی دلم خواست برگردم و یه فال بخرم ، برگشتم و یه فال خواستم اصرار داشت که دو تا فال بده بهم . خلاصه به همون یکی راضی شد و یه فال خریدم و راه افتادم ...

اما تموم راه رو تا خونه به پسرکی فکر می کردم که اونقدر کوچیک بود  که حساب و کتاب نمی دونست و به سختی تونست باقی پول من رو حساب کنه .... پسرکی که هنوز با مرغ عشقهای قفسیش اخت نشده بود و بارها مرغ عشقای قفسی دست کوچولوشو گاز گرفتن و نوک زدن و مجبورش کردن از اول امتحان کنه ... (شک نکنین مشکل مملکت ما چیزی جز حجاب و بد حجابی نیست طرحی که بودجه ی زیادی صرفش میشه... بی عدالتی ها فراوونن خدایا به فریاد مردمم برس ... که جز تو کسی به فکر دستای کوچولوی پسرک آفتاب سوخته ی سرزمین خاکستری من نیست .... ) 

باب دوم :

تو اتاق نشسته بودم و خیره به صفحه ی تلویزیون و غرق افکار مهاجم و همیشگی ... یه دفعه یه حباب بیرنگ و شاداب دیدم که نزدیکای تلویزیون چرخید و رقصید و آروم فرود اومد و دیگه دیده نشد ... خیلی برام عجیب بود ... فاصله ی ظرفشویی آشپزخونه ای که مامانم مشغول جمع و جورش بود تا تلویزیون راه کمی برای پاهای نداشته ی اون حباب نبود! همه ی افکارم یه دفعه ایستاد و همه ی ذهنم خیره شد به اون حباب ! نمی دونم شبیه علامت سوال بودم اونموقع یا شبیه علامت تعجب ! فقط به این نتیجه رسیدم که اون حباب یه نشونه بود ... به نشونه های خدا ایمان بیاریم ... گاهی به همین سادگی پیغامی برامون فرستاده شده ...یه حباب که اونقدر شکننده و به نظر ناتوون میاد با یه دنیا امید به پروازش ادامه میده و به نقطه ی فرود هرگز فکر نمی کنه .. ما هم یه جور حبابیم ...

 خدایا

سادگی و مهربونی رو به ما یاد بده

و کمکمون کن هیچ وقت از یاد زیبای تو غافل نمونیم